آن دنیا از نظر من (قسمت آخر)

آخرین نظریه که حاصل تراوشات ذهنی خودم هست و شاید بتوان گفت که از دید ماتریال می باشد آن است که اصلاً آن دنیایی در کار نیست و هر چه که هست در اینجا است. انسان فی الواقع بعد از مرگ میمیرد ولیآن چیزی که باعث می شود ما بگوئیم که روح آنها وجود دارد آن است که خاطرات آنها در ذهن ما است و البته باید بگویم این خاطرات ابدی نیستند به این مفهوم که اگر آن کسانی که ما را می شناختند نیز بمیرند ما (یا بهتر است از عبارت روح ما استفاده کنیم) نیز از بین میرویم و کسانی تنها همیشه زنده اند که یاد آنها برای همیشه در ذهن بشریت نقش بسته باشد مانند سقراط مانند افلاطون مانند پیامبران که با گذشت سالیان سال نام آنها بر زبان ما می باشد، البته باید پرسید این روح و این نام که در خاطر ما هست و ما همیشه از آنها صحبت می کنیم چه فرقی به حال خود آنها ( فرد یا روح آن افراد ) دارد ؟ بنده باید بگویم که هیچ، یعنی هیچ فرقی ندارد که فی المثل برای افلاطون یا هر کس دیگری دعا کنیم یا ناسزا بگوئیم. فقط همان خاطرات با نیک گویی از آن فرد زیبا و با بد گویی به آن فرد دید بد برای اذهان دیگر پیدا می کند. پس از دید بنده همان خاطرات که در ذهن ما وجود دارد همان روح آنها می باشد.

در انتها باید متذکر شوم که بنده به عنوان کسی که فکر می کند در این زمان قائل به این نظریه در حوزه ی عقلانیت هستم و لزومی ندارد که نظریه ی فوق الذکر مثل دیگر نظریات درست باشد. می توان به کل این نظریات شک کرد.